Daphne en Tessa

    Na bijna zeven maanden van huis te zijn weggeweest, moet ik eerlijk toegeven dat ik NL toch wel gemist heb (lees: familie en vrienden; mn eigen oude-vertrouwde kamertje; alles bij de hand en de mogelijkheid om op de fiets te springen en naar iedereen toe te gaan!). En ben ik nog voor maar een paar uurtjes hier in ZA, want over enkele uurtjes stap ik op het vliegtuig richting Schiphol (nouja...eerst Jo'burg en Heathrow....) waar ik er enorm naar uitkijk om de gate uit te lopen ;) Ik kan je niet vertellen hoe vaak Tess en ik tijdens safari het over dat specifieke moment hebben gehad: grapjes makend over de mensen die we voor het eerst sinds zes-en-een-halve maand dan weer zullen zien en kunnen omhelzen! Hihi, wat zullen we (hopelijk) bruin lijken, nadat wij maanden hebben mogen genieten van de Afrikaanse zon en jullie in het koude kikkerlandje wegkropen in jullie warme wintertruien om de kou buiten te houden.... :)
     Anyway, laat ik jullie (uiteraard op het allerlaatste moment; niet anders van mij verwacht...;) ) nog even op de hoogte brengen van de laatste nieuwtjes/ontwikkelingen

	Daphne and myself hanging on a bridge...
	MY dead body imitation while canoeing on, as you can see clearly, a really, very wild river...
	In the middle of the desert
	On the top of 'Dune 45' - a very sandy sand dune we climbed around 7am to watch an(other) amazing sunrise :)
	Daph and I on the sand dune, on our way to slide all the way down (believe me, I had sand EVERYWHERE! But it was definitely worth the fun!)
	A very random picture of me hanging on a tree in a canyon

Hee allemaal!!

...weer even een berichtje vanuit het verre, zuidelijke Afrika!! Ik ben inmiddels al 5maanden en 3 dagen van huis en de eindstreep komt nu redelijk snel op ons af. Nog 33 dagen en dan zet ik weer een voet op Nederlandse bodem om jullie allemaal weer eens te zien, de Nederlandse cultuur weer eens te voelen met alles dat ik hier in ZA zowel heb leren waarderen als afkeuren, bij het NIOO te werken, over mijn toekomst na te denken en wie weet wel mijn rijbewijs te halen, of in ieder geval een poging doen tot.
 
Gisteren zijn de Swaziland en Egypte teams teruggekomen in Muizenberg!! :) De ochtend brachten wij als ex-Keniateamleden door met voorbereidingen en vooral afwachten. Het Swazilandteam zou eerst terugkomen, rond 12h00. In de sunroom zaten we te wachten en de minuten af te tellen.. We waren midden in een gesprek toen we ee autodeur hoorden dichtslaan. We stopten midden in onze zinnen en hielden onze adem in.. Zou het...? We hoorden verder niets maar Sarah en ik stonden op om het toch even te gaan checken... We hadden net 5 passen gezet toen we heel hard gegil hoorden bij de achteringang van de base. We begonnen te rennen en met Hansie en Tini en Alido en Kevin achter ons stormden we al schreeuwend naar buiten en vlogen we ze om de hals.
Het Egypte team zou rond 18h00 aankomen. Vanaf kwart voor zes stonden we al buiten bij de achteringang te wachten. Rond tien over zes zagen we Henks auto aankomen maar.. naar de vooringang rijden! We vlogen door de basis heen naar de vooringang waar Kari, Caryn, Julie en Daphne..... op de grond lagen?!? (Ik dacht dat ze zich aan verstoppen waren achter het muurtje voor de basis, achteraf hoorde ik dat ze net de Zuid Afrikaanse grond gekust hadden.) We renden op elkaar af en omarmden elkaar. Ik zag niet eens echt wie ik eerst aan het omhelsen was, ik was gewoon op ze ingerend haha. We zijn weer thuis!! Zo goed om iedereen weer te zien!!
 
Emmanuel heeft malaria en Melanie heeft net een operatie gehad in Egypte dus die komt zondag pas naar Muizenberg, maar verder is iedereen gezond en wel. Alle Egypteverhalen zal ik maar aan Daphne overlaten, die op dit moment met haar team in een meeting zit, maar volgens mij heeft ze een goede tijd gehad en is ze erg blij weer hier te zijn! Daph en ik waren heel blij elkaar weer te zien (we hebben elkaar best gemist;) volgens mij zijn we in de twee en een half jaar dat we elkaar nu kennen bijna dagelijks bij elkaar geweest en nog nooit langer dan een week uit elkaar geweest), we hebben al wat foto's en verhalen uitgewisseld en kijken uit naar onze welverdiende safari - over 9 dagen al!! Marieke heeft me beloofd naar de dierentuin te gaan met Hans terwijl Daph en ik op safari zijn zodat we toch een beetje met elkaar verbonden zijn... ;) Ik ben benieuwd wat we gaan zien en meemaken tijdens die drie weken.. Het belooft geweldig te worden!
 
Wat betreft de komende dagen... Maandag start onze DTS debriefing, die tot en met donderdag duurt. Donderdagavond hebben we een afsluitend etentje en vrijdagmorgen hebben we onze graduation!! - over 7 dagen al!! Het daaropvolgende weekend zal wel in het teken staan van inpakken en afscheid nemen.
Ik heb een erg dubbel gevoel over het weggaan. Aan de ene kant zie ik er natuurlijk tegenop om afscheid te nemen van alle mensen met wie ik 6 maanden lang heb samen geleefd en alles heb beleefd, mensen met wie ik alle speciale momenten gedeeld heb. Aan de andere kant heb ik gemerkt dat ik ontzettend uitkijk naar iets nieuws, toe ben aan een volgende stap in mijn leven - wat dat dan ook mag gaan worden... Ik kijk uit naar onze safari, zelfs naar onze terugkomst in een waarschijnlijk verregend Nederland en naar vriendschappen die langer duren dan zes maanden. Ik heb de afgelopen maanden veel afscheid genomen en ga dat over een week en ook over een maand (na onze 20 daagse safari) weer doen en hoewel ik geloof dat ik er redelijk goed in ben geworden, blijft het niet geweldig leuk om mensen te leren kennen, te ontdekken hoe geweldig ze zijn en hoe goed het tussen 'ons' klikt en dan gedag te moeten zeggen omdat je allebei naar de andere kant van deze planeet gaat vliegen.... It's a hard road... ;) Nee hoor, ik voel me erg gezegend dat ik de mogelijkheid had en heb om al die bijzondere mensen van all over the world te leren kennen en een deel te mogen zijn van hun leven.
 
Maak je geen zorgen, ik heb inmiddels een paar duizend foto's op 7 cds (en dat gaan er nog wel meer worden de komende maand!) en genoeg verhalen om in geuren en kleuren te vertellen (dat ongetwijfeld ook...), dus die komen allemaal als ik in NL ben!

Ik zie jullie snel weer!
33,
Tessa

Interessante groepsfoto van ons team en het Costa Rica team. Vlnr: Joey, Ben, Hansie, Tini, Sarah, Andrew, me, Ryan, Jelly, Becky, en onder: Tony & Angelica

	Uitzicht dat ik had vanaf mijn hut: Lake Malawi en het eiland
	De hut waar ik samen met de Amerikaanse Julie verbleef in Malawi. We hadden een badkamer (dat is een wc en een douche, maar vanwege de storm op het meer tijdens het regenseizoen trok de sc voor twee weken niet door (emmers water halen dus) en kwam er maar af en toe water uit de douchekop...)
	Kerstochtend! Elke morgen kookten we water voor ons ontbijt: instant oats..
	De zon heeft daar soms een supergave cirkel... heel tof gezicht.
	Het eilandje waar we 1e Kerstdag hebben doorgebracht met zwemmen, snorkelen en verbranden...
	In Kenia! Dit was de 16 persoons slaapruimte in Mombasa waar Tini, Sarah en ik 2,5 week sliepen! (zie de muskietennetten.. die dingen zijn echt akelig. Ze vallen de hele tijd naar beneden, en dat is vooral als je net lekker slaapt, niet echt comfortabel...).
	Op de ferry in Mombasa. De ferry vaart over de riviermond die vanuit de Indische Oceaan de haven van Mombasa instroomt. Het centrum van Mombasa was vanaf onze basis aan de andere kant van de ferry dus we hebben er veel gebruik van gemaakt.
	Het dorpje (Chembe Villege) waar we de hele maand (12dec tot 9jan) verbleven
	Ik in het kindertehuis met Joshua
	Kenia... rode zandwegen in groene landschappen... *zucht*
	Laatste week in Athi River - Hansie met Andrew van het Costa Rica team (CRT) - ze zijn gras aan het 'maaien'
	83 Jelly (CRT), Sarah, Tini en Amalia (CRT) en ik rijst aan het sorteren... We moesten alle steentjes en onwaardige rijstkorrels eruit halen... Pffff uren werk terwijl je ook gewoon ietsje beter kan kauwen, mensen...
	Op de trap in het Hilton hotel in Nairobi... Tja, als je taxi 45min te laat is moet je toch iets doen om jezelf te vermaken?
	Tijdens een ochtendwandeling met Tini..

Hee allemaal!!
Wauw.... er is zoveel gebeurd... Ik lig hier op mijn bed in Muizenberg, Zuid-Afrika, met een laptop op mijn schoot, en ik probeer te bedenken waar ik moet beginnen met jullie updaten over de laatste twee maanden..... Bijna onmogelijk, lijkt het. Zoals ik al vermeldde: ik ben weer in ZA! Verrassing! maar laat ik beginnen bij het begin....
 
Na een maand in de rimboe in Malawi te zijn geweest en een paar interessante ziekten te hebben opgelopen, zijn we naar Kenia gevlogen met z'n vijven. In Kenia ontmoetten we Henk (DTS leider die als een student aan ons Keniateam kwam deelnemen) en Sarah (die een maand thuis was geweest in de USA vanwege het overlijden van haar moeder) en waren we met zeven. Maar vanwege een incident van de laatste dagen Malawi dat toen niet helemaal opgelost kon worden omdat Henk er niet was, werden Caroline (GB) and Rebeka (USA) alsnog vanuit Kenia teruggestuurd naar ZA. Toen waren we met z'n vijven. Het is een interessant gegeven dat ons eigenlijke Keniateam uit 10 leden zou moeten bestaan. Een kort overzicht:
- Ben en Sha (de Keniateamleiders) hadden (nog?) geen geld en visas om naar Kenia te komen
- iemand had met Alido's gegevens een paspoort aangevraagd dus hij kon geen paspoort krijgen voor Kenia
- Rebeka en Caroline's verhaal
Dus zoals jullie al in een vorige post hebben kunnen lezen, zijn we na een paar dagen naar Mombasa afgereisd, een stad in het oosten van Kenia, aan de Indische Ocean. De plek waar we sliepen was echt aan de haveninham van Mombasa, grenzend aan de Indische Oceaan - niet slecht dus (zie foto's). We hebben er veel les gegeven op scholen, veel geholpen in een kindertehuis (praktisch werk, in de huishouding, kids voeden en de oudere kids helpen met huiswerk), geholpen in een opvanghuis voor babies die HIV/AIDS positief zijn, afval opgeraapt van de straat (Mombasa is echt een rotzooi) en als rode draad: we hebben ontzettend veel lol gehad. Ge-wel-dig. Lang leve mijn teamgenoten. We hebben veel gekaart en Bawo (een spel uit Malawi dat lijkt op mankala) gespeeld. Na een week ofzo kregen we te horen dat Ben - een van onze eigenlijke leiders - eindelijk naar Kenia kon komen. Henk besloot in overleg met onze basis in Muizenberg dat hij terug zou gaan naar ZA. Dus we na twee dagen met z'n zessen te zijn geweest, waren we weer met vijf. Toen kwamen er twee probleempjes naar voren:
1) Tini, als student, had in Malawi en de eerste tijd in Kenia de Keniateamleiding op haar genomen, nu was het de bedoeling dat Tini een stapje terug zou nemen en Ben de leiding zou overnemen. Maar tijdens de voorbereidingen van de trip naar Kenia bleken Ben en Sha al niet uit te blinken in organisatie, planning en communicatie en omdat Tini een betrouwbare leider was gebleken, gaf dat wat complicaties. Tini wilde liever gewoon student zijn maar was min of meer in het leiderschap gerold en Ben wilde nu hij er eindelijk was, de leiding overnemen, maar... tja.
2) Ten tweede, twee dagen nadat Ben was aangekomen bleek dat zijn visa voor Kenia niet klopte. Hij ging naar de Mombasa Home Affaires om zijn 1 maands business visa te veranderen in een drie maands student visa. Bij de Home Affaires werd hem verteld dat wij allemaal met onze paspoorten moesten komen om te bewijzen dat hij was wie hij beweerde te zijn (er is veel wantrouwen in heel Afrika jegens Nigerianen omdat het schijnt dat de beruchtste drugsbaronnen daar vandaan komen...), dus twee uur later zaten we met z'n allen op een rijtje te wachten bij de Home Affaires. Aan de muur hing een bordje: "7th Floor: Immigration dept - Aliens registration, Temporary visits, Investigation & Prosecution". We vroegen ons af voor welk van deze dingen wij eigenlijk op het bankje zaten...
Hoe dan ook, bij de Home Affaires kregen we te horen dat niet alleen Bens, maar al onze visas verkeerd waren (holiday ipv student) en ze dreigden (is dat ABN?) niet alleen ons een flinke boete te laten betalen, maar ook om ons het land uit te zetten en zelfs om de basis in Mombasa waar wij sliepen te sluiten.... De volledige versie van dit verhaal is hilarisch en absoluut het vertellen waard. Maar niet nu.
Ondertussen hadden Hansie, Tini en ik malaria gekregen. Je moet je er niet teveel bij voorstellen. Hansie had koorts, Tini had hoofdpijn en ik had... tja ik was nog steeds ziek dus ik ging gewoon voor een check-up en t bleek malaria te zijn. Ter informatie: in Malawi en Kenia heb ik meer dan 150 pillen geslikt en 6 injecties gehad en een amoebe en malaria gehad. Mijn vertrouwen in Afrikaanse dokters is trouwens wel enigzins weg. Ik ging met Sarah naar het ziekenhuis voor hoofd- en keelpijn, de dokter was 100% zeker dat het malaria was maar deed toch nog even een bloedtest, het bleek geen malaria te zijn en ze kreeg pillen mee tegen een loopneus. Slim gevonden. Ik twijfel er dus aan wat ik eigenlijk echt heb, want ookal voelde ik me beter toen ik pillen slikte tegen die amoebe en later tegen malaria, nu die kuurtjes over zijn komen de symptomen weer enigzins terug hetzij niet zo sterk. Maar ik ben twee dagen geleden weer begonnen met mijn fantastische malariapillen te slikken (waardoor je handen gaan tintelen in de zon en je huid gevoeliger wordt en je TOCH malaria blijkt te krijgen) dus er is hoop. Mijn muskietennet heb ik overigens in Kenia achtergelaten want die zat vol met gaten zo groot als eieren. Heel helpvol.
Maar goed.
We waren al 5 dagen aan het praten en nadenken over of het niet beter was om terug te gaan naar Zuid Afrika toen we de bus terugnamen van Mombasa naar Athi River. De reden was niet alleen dat Ben en Tini dan wat hulp kon krijgen van onze thuisbasis, maar ook vanwege nog waarschijnlijk 5 tot 10 andere redenen. We hebben heel wat meegemaakt als een (half) team... Op dat moment maakte het me eigenlijk al niet meer zoveel uit of we zouden blijven in Kenia of terug zouden gaan. Door alle issues waren we namelijk bijna net zoveel bezig met het uitzoeken en oplossen van die dingen als met de dingen waar we eigenlijk voor kwamen. En het was niet dat ik er geen zin meerin had ofzo, totaal niet. Het is haast niet te geloven en achteraf weet ik niet hoe we het gedaan hebben, maar we hebben zo ontzettend veel gelachen in ons team (vooral Hans Peter, Sarah en ik). Ongelofelijk... Of er nou weer iemand het team verliet of dat we uren moesten wachten op een bankje bij de Home Affaires, we hadden lol. We hebben ons overal doorheen gelachen. Dat maakte het ook wel gek en vooral overwelmend toen we die woensdagavond na de Home Affaires dag bij elkaar gingen zitten en eens gingen kijken naar alles wat gebeurd was de afgelopen weken.... Wow...
Nouja, hoe dan ook, dit is de samenvatting van waarom we op maandagavond de 29e besloten terug te gaan naar ZA. We hadden er allemaal wel vrede mee, hoewel Kenia een prachtig land is en ik er nog wel eens terug zou willen gaan... :) Toen volgden er een paar dagen van contact hebben met mensen van de Athi River base en onze base in Muizenberg om te overleggen over onze keuze (het is niet normaal dat een compleet team eerder terugkomt van outreach) en uiteindelijk vlogen we dan de maandag erop (dat is afgelopen maandag 5 febr) terug naar Joburg. De laatste week in Kenia, in Athi River, ging zoo makkelijk voor ons team vergeleken met alle andere weken daarvoor. We ontmoetten een supergaaf team van Costa Rica, met wie het enorm goed klikte en ik ontzettend veel plezier hebben gehad en we hebben samen met hen een paar scholen en een ziekenhuis bezocht. De laatste week in Kenia was dus super, maar dat maakte het uiteindelijk dan ook wel weer moeilijk om er weg te gaan.... *zucht* Dat is het nadeel van reizen: je leert mensen kennen, het klikt en je hebt een geweldige tijd en dan moet je alweer afscheid nemen... "It's a hard road for a boiled egg..." (een van de vele wijsheden die een man in Malawi (het was moeilijk te zeggen of hij meer dronken was of high) ons vertelde. Hij begon: "Do you want to hear the story of 500 stories?"
"Uhh yeah, why not?"
Hij: "I'll give you five.."
Hansie, met een moeilijk/vragend gezicht: "Uhh... Okay..."
"It's a hard road for a boiled egg".
Het was stil voor een tijdje, Hansie had moeilijke uitdrukking #2 op zijn gezicht en vroeg toen langzaam: "What do you mean?"
"I mean.... that no man is an island".
*moeilijk gezicht #3* "Well, okay..."
"A man with a fire doesn't seek the light".
Hansie: ?!?
Dat was een interessante avond,...)
 
We brachten de nacht van maandag op dinsdag door op het vliegveld met kaarten, onze vieze voeten wassen in de wastafels en op de grond liggen in een poging wat te slapen.
Sinds dinsdagmorgen zijn we dus alweer in Muizenberg en we zijn behoorlijk... 'spoiled'. Dinsdag hadden we warme douches (ipv bekertjes uit een emmer koud water over je hoofd gooien), woensdagmorgen hadden we ontbijt met vers fruit, yoghurt en pannekoeken (ipv wit brood met jam), gisteren zijn we naar Kaapstad geweest (ipv op de basis in de rimboe, tussen de koeien, gazellen, giraffen en talloze gekleurde vogels.. ah dat was zo slecht nog niet... ;)), slapen in een slaapkamer met een badkamer (ipv 2min lopen naar de wc's (=long drop met heel veel vliegen) met een zaklamp en wcrol) en gisteravond hadden we pizza voor dinner (ipv rijst of ughali, oftewel: pap (niet zoals Nederlandse babypap. Deze pap kan je kleien tot elke vorm die je maar wil, of misschien is het daar een beetje te stug voor, en het heeft absoluut geen smaak))... Maar vooral de eerste dagen had ik liever in Kenia willen zijn met dat gekke Costa Rica team.. Nu begint het leven hier in ZA weer te wennen en kijk ik ontzettend uit naar aankomende weken. We gaan helpen bij een radiostation (mensen kunnen bellen als ze iets kwijt willen en daar gebed voor willen hebben en dan kunnen wij met ze bidden), helpen in de townships van Cape Town en ik ga misschien zelfs engelse les geven aan vluchtelingen! Ik kijk er naar uit!
 
Dit waren vast niet alle verhalen, maar in ieder geval is het een goede samenvatting van de afgelopen weken. Ik hoop zo snel mogelijk ook wat foto's up te kunnen loaden van Malawi en Kenia...
Over een maand ga ik op safari en over twee maanden ben ik alweer in NL! De tijd gaat snel... Ik vond het al moeilijk om afscheid te nemen van dat Costa Rica team dat ik nog maar zo kort kende dus het zal niet makkelijk zijn om afscheid te nemen van iedereen met wie ik 6 maanden heb samengeleefd... En dan 3 weken op safari en daarna weer afscheid nemen van die mensen... Ik blijf afscheid nemen... But that's life... :) Three words: Get over it.
 
Ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn korte verhalen van de afgelopen maanden, dat jullie je niet teveel zorgen maken over mijn al dan niet aanwezige amoebe of malaria en dat jullie een geweldige 2 maanden te gemoed gaan!! Ik denk aan jullie er kijk ernaar uit eenmaal terug in NL alle verhalen en foto's met jullie te delen!!
Heel veel liefs uit het verre Zuid Afrika,
Tessa

Heey lieve allemaal!
 
Ja, ik weet, het heeft veelste lang geduurd sinds de laatste keer dat ik iets van me heb laten horen, maar je moet weten dat internettijd hier een schaars goed is! Anyway, alles in Egypte hier is geweldig. Ik ben hier ondertussen bijna drie weken, maar het voelt alsof ik hier al maanden rondloop. Vorige week was ik nog in Luxor, in een hotel recht tegenover een tempel (check foto!), en vandaag ben ik naar de woestijn geweest, waar we hebben paard gereden, op een kameel hebben gezeten en de piramides en uiteraard de beroemde sfinx hebben bekeken (laatste viel overigens flink tegen: stelt niet zoveel voor). Jahaaa, Daph is in Egypte!!! :D
En volgende week bevind ik me weer in een ander tropisch oord, te weten Ismailia (aan het Suezkanaal)! Zo tropisch is het hier trouwens niet, we hebben het eigenlijk nogal koud, wat natuurlijk niet zo gek is, want we kwamen vanuit Malawi, waar het maar liefst tussen de 35 en 40 graden was!
Beginnen jullie al jaloers te worden? (A)
Verder hebben we hier ons eigen apartement, wat een heerlijke luxe is, na een maand in een soort herberg (in Malawi) gebivakkeerd te hebben. In ons apartement werkt de douche helaas niet, dus we doen het op de ouderwetse manier (lees: met een emmer!). Verder bevalt het uitstekend, afgezien van het feit dat we (lees: de meiden in ons team) elke dag nagestaard worden op straat (tja, dat heb je met blonde haren hier in het Midden-Oosten...) en we krijgen regelmatig een 'welcome in Egypt!' te horen.
Moet er helaas weer vandoor, internettijd is op...
Hou van jullie!
 
From Egypt with love, Daphne
 
PS Later meer foto's

	Kari en Daph bij de Nijl in Cairo
	Panorama vanaf dak van het hotel in Luxor!
	Karnak in Luxor (grootste tempelcomplex ter wereld!)
	Paardrijden in de woestijn (check de piramides op de achtergrond!!!!)

Nieuwe fotos!

	Daph op een kameel!!! :D
	Mn team: vlnr, bovenste rij: Herschel, Kari, Czernon; onderste rij: Melanie, Julie, ik, Caryn (zoals je kan zien, hebben we altijd erg veel lol!)

Hee allemaal!

Dat is lang geleden he? Er is een hoop gebeurd sinds mijn laatste update. Om je gerust te stellen, ik ben inmiddels in Kenia en alles gaat (weer;)) prima! We zijn hier dinsdag aangekomen vanuit Malawi, en op weg naar onze slaapplaats zagen we twee giraffen langs de kant van de weg op hun plaggen staan te (her)kauwen... Welkom in Kenia!! :):) We zijn twee dagen daar gebleven, omdat er was issues waren die uitgezocht moesten worden en ik was enigzins ziek dus niet vervoerbaar. Al 12 dagen had ik buikkrampen en hoofdpijn en koorts maar ik dacht dat t niet zo serieus was en ziekenhuizen in Malawi.... tja... Maar hier in Kenia werd t niet echt beter dus Tini (nu onze Kenia leidster, omdat onze echte leiders (nog?) ergens in Zuid Afrika zijn...) heeft me hier naar t ziekenhuis gebracht. Daar deden ze een bloedtest voor malaria en typhus en bleek ik in Malawi een amoebe rijker te zijn geworden (klinkt best tof toch?). Nu, twee dagen en ongeveer 23 pillen later, voel ik me 100% gezond! :)
We zijn gisteren met zn 5en in de bus naar Mombasa afgereisd (aan de Indische Oceaan) waar we de komende twee weken zullen zijn en ministry zullen doen (waars in een school en in een kindertehuis, vanmiddag gaan we daarover overleggen). In febr gaan we terug naar Athi River, net buiten Nairobi, waar we de afgelopen dagen hebben geslapen, en daar werk doen (ex-drugsverslaafden en school). Kan nog niet veel zeggen over hoe t er uit gaat zien, plannen kunnen makkelijk veranderen hier in Afrika. Maar achteraf zal ik alles met fotos en details toelichten ;)

Liefs,
Tes

Heey allemaal!!!
 
Hier ff een superkort berichtje vanuit Jo'burg. Gisteravond ben ik na een busreis van meer dan 30 uur (kan je het je voorstellen, 30 uur in een hobbel-de-bobbel Afrikaanse bus?!) vanuit Malawi veilig aangekomen in Johannesburg. Vrijdag de 5e vertrokken we vanuit ons dorpje (Chembe Village) in Malawi, waar ik Tess achterliet (zij zit nu in Malawi, bijna op het vliegtuig naar Kenia). Achterop een pick-up truck in de stromende regen gingen we naar Blantyre (en ja...regenjassen werken echt niet in het regenseizoen, ik denk dat ik doorweekt was na ...uhm... twee (!) minuten!). Daar brachten we een nacht door in een lodge en we kregen de schrik van ons leven toen we onze backpacks open maakten: alles was doorweekt! En het had geen tijd om te drogen...wat dus betekende dat we alles nat moesten meenemen naar Zuid-Afrika...je wil niet weten hoe het rook toen we in Johannesburg onze tassen openden...:( Lang leve de wasmachine!
Lieve allemaal, ik weet, een erg kort berichtje, maar hopelijk kan ik binnenkort wat foto's plaatsen!
Nog allemaal een heel fijn, spetterend, uitdagend, gezond, gelukkig en liefdevol 2007 toegewenst!
 
From Africa with love, Daphne
 
PS Ziplocs and wet wipes are a girl's best friend ;) (meer info hierover later!)

Hee lieve allemaal!

Even een kort berichtje: ik zit hier in een strohutje op het strand met zon en veel graden (30 tot 40). Ben al aardig gewend aan de kakkerlakken in mijn bed en de douche en de mieren op mijn tandenborstel. Kerst doorgebracht met zonnebrandcreme (toch verbrand..) en snorkelen :) Hier is alles dus warm (zwetend ga je naar bed en zwetend word je wakker. Eerste wat ik doe als ik opsta is zwemmen in het meer en dat is ook het laatste wat ik doe voor ik ga slapen) maar prima. :) Over 2 weken al in Kenia... Vreemde gedachte.
Hoop dat jullie allemaal een fijne kerst hebben gehad en straks ook een hele gezellige jaarwisseling en een spetterend 2007!!

Liefs,
Tes

Hee allemaal,

Bij deze toch nog even een berichtje vanaf Henks ouders huis in Johannesburg, Zuid Afrika. Afgelopen dagen zijn niet gegaan zoals gepland. Alido, een jongen uit ons team, moet nog wachten op zijn paspoort omdat iemand zijn identiteit heeft gestolen.
We kwamen vrijdagavond hier aan. Zaterdagmorgen, mijn verjaardag, heb ik doorgebracht op het vliegveld in de hoop tickets te kunnen regelen voor in april, wat niet is gelukt. We waren nauwelijks thuis toen Sarah een telefoontje kreeg van haar vader uit Montana, USA, dat haar moeder die nacht is overleden in haar slaap (reden nog onduidelijk). Omdat er praktisch geen woorden zijn om te zeggen op zo'n moment, konden we niet veel anders doen dan met Sarah huilen en bij haar zitten. Je kon de stilte van die dag letterlijk voelen hier. Zaterdagavond hebben we in een kring kaarsjes aangestoken ter nagedachtenis aan Sarahs moeder en gepraat. Weinig geslapen, zondagmorgen waren we allemaal moe en/of ziek, kregen we injecties en een of ander drankje tegen cholera. Zondagavond kwamen we weer bij elkaar om onze malariatabletten in ontvangst te nemen en maakte Sarah bekend dat ze vandaag, maandagavond, naar huis vliegt. Zoals het er nu uitziet vliegt ze in januari weer naar Johannesburg om nog wel de twee maanden bij ons te zijn in Kenia. Het was al met al een erg intensief weekend, waarin ik vooral heb geslapen eigenlijk. Vanmorgen zijn de 12 personen die per bus naar Malawi gaan, vertrokken en morgenavond vliegen wij, de andere 7, ook die kant op. Ik ben erg blij dat ik ga vliegen ipv per bus, zodat ik misschien nog enigzins uitgerust aan ga komen in Malawi.
Anyway, bedankt voor alle verjaardagsmails en -kaartjes enzo (ook al voelde zaterdag natuurlijk niet als mijn verjaardag) en jullie horen wel weer van mij vanuit Malawi!

Liefs,
Tes